Historia Qnia

Z cyklu historii niepoważnych...     

Zapraszam do spojrzenia na historię ludzkości widzianą oczami Qnia i moimi...

Dawno temu bo jakieś 11 milionów lat biegał sobie po stepie qń, (mógł już biegać bo wtedy powstał właśnie nowiuśki step) nie był sam wcale, ciągnął za sobą cały dorobek dotychczasowego życia, kilka żon i całą czeredę rozbrykanych dzieciaków. Ów qń nie miał lekkiego życia, zewsząd czaiły się na niego jakieś drapieżniki, co kawałek  napadał na jego rodzinkę jakiś młodzieniaszek, który próbował  zabrać mu dorobek i podwalać się do jego całkiem atrakcyjnych jeszcze qńskich niewiast, a i jedzenia nie zawsze matka natura dawała pod dostatkiem, musiał więc, ten qń troszkę ruszać swoją okazałą głową aby przetrwać w takich niesprzyjających warunkach. Zmieniał więc miejsce zamieszkania co rusz i nie spał nawet dłużej na raz niż pięć minut, aby go jacyś nie podmienili. Nie dojadał zbytnio szczególnie zimą, więc żołądek mu się przez lata nieco skurczył i przeszedł na trawę i korzonki. Ale pamiętał jak mu jakiś pradziadek wspominał o liściach z drzew i młodych pędach roślin.

I tak sobie żył następne parę milionów lat aż kiedy miał już na karku sporo, w paradę do kompletu wszystkich nieszczęść zaczął mu wchodzić człowiek. No i tu się dopiero zaczyna...

Niedawno taka owłosiona małpa rzucała bananami w stada wędrujących koni ze strachem uciekając na czubek słysząc tentent tabunów końskich, a tu patrzcie! Ledwo zlazła, ledwo się wyprostowała i posmakowała mięska już dawaj , uganiać się z maczugą za qńską rodzinką.

Nie wytrzymał tego stary qń i oddał ostatnie tchnienie pośród zielonych łąk.

Ale zanim to się stało, wiedział już dobrze, i wszystkie jego dziatki też, że pewniej jest w grupie, że bezpieczniej na otwartym terenie, że trzeba sobie nawzajem ufać i mieć stale kontakt z pozostałymi. Ale i człowiek nie w ciemię bity, przyglądał się koniom nie tylko w "gastronomiczny" sposób, a jeden kiedyś wylazł ze swej nory stanął na wierzchołku pagórka i spojrzał w dół na równinę, pogrzebał roztropnie w przepastnej dziurze swego nosa, a potem ten paluch skierował w dal i wybełkotał: - Ło! qń! i tak już zostało do dzisiaj...

Jakieś naście tysięcy lat temu jak już człowiekowi trochę włosy wypadły i rozumu przybyło nauczył się uprawiać ziemię i hodować zwierzęta. Najpierw położył swoje włochate łapy na psie dużo później na owcach, kozach, świniach i krowach, a qń wciąż pozostawał poza jego zasięgiem. Postanowił więc, człowiek qniem się "zaopiekować" i tak kombinował, tak się nalatał wkoło po stepie, że w końcu, upór mu się opłacił i zagonił stadko do swojej zagrody. Ale sporo czasu mu to zajęło bo bez mała 9 tysięcy lat.

I tak oto, właśnie, wyglądał początek końca qńskiej wolności.

Niczym grzyby po deszczu zaczęły wyrastać osady a przy nich zagrody ze zwierzyną. Najpierw w Azji południowo-zachodniej, a później to już wszędzie się tego nauczyli, wszędzie znaczy w Starym Świecie. Zaraz potem to było, albo może troszkę później, jakieś 5 i pół tysiąca lat temu, jak jeden spryciarz w Mezopotamii albo w Indiach wynalazł koło. Wtedy to się wszystko potoczyło dużo szybciej. Zaczął się wyścig z czasem. 

-Po co bierzesz wołu, dziadu! Wrzeszczała baba.

-Weź qnia! Szybciej biega, baranie jeden!

I tak oto człowiek nauczył się współżyć ze zwierzętami no i naturalnie, wykorzystywać je.

Najpierw karmił qnia tym co miał, a że pierwsze co udało mu się uhodować to był jęczmień i pszenica to karmił cały inwentaż tym dobrem i patrzył jak mu rośnie. Z tamtych czasów pochodzi powiedzenie" Chłop śpi, a mu samo rośnie". I tak sielsko mijały lata i chudo zimy i byłoby pewnie tak do dziś gdyby nie fakt, że człowiek to niezmiernie paskudna istota i jak mu już tak dobrze było, samo wszystko rosło, nudzić się zaczął okropnie i znów sadzać paluch do dziury w nosie. Wyjął go i szyderczym wzrokiem spojrzawszy wkoło wymyślił wojnę.

Tego tylko wszystkim wkoło brakowało!

Ubrał qnia w zbroję i dawaj napadać, grabić, gwałcić i mordować. Sprytnie się na qńskim grzbiecie usadowił i ani myślał złazić, tak naprawdę to oczywiście qń za niego większość czarnej i mokrej roboty wykonał.

I patrzcie! Że ten zbir jeden bez siedła i strzemion się obył aż do roku około 200 p.n.e. Aż to pewien Hun, Attyla, zakapior niemiłosierny z bandą kolesiów używając qnia i strzemion pół Europy zachodniej z dymem puścili i wyrżnęli wszystkich w pień.

Ale Europa twardo się przed siedłem ze strzemionami broniła jeszcze tysiąc lat, chyba z tej do Hunów nienawiści...

C.D.N.                                                             Do góry

Michał Skrzyński